Hernaniko mapa

Hirigintzak emakumeen beharrak kontutan izan beharko lukete. Alde batetik, ikusi dugu oraindik ere emakumeok kalean eraso sexistak pairatzeko arriskuan gaudela. Baina hiriaren egiturak eraso horiek erraztu edo oztopatzen ditu. Kale bat iluna bada, zoko eta bazter ugari baditu, emakumeok segurtasun falta handiagoa sentituko ditugu, eta erasotzaileek leku horiek aprobetxatuko dituzte. Bestalde, oraindik ere emakumeok zaintza lanen ardura gehiena daukagunez, oztopo arkitektonikoak bereziki gure kalterako dira. Aldapa baten kale batetan eskailerak jartzen dituztenean, gurpildun aulkiak, erosketak egiteko orgak, edo haurren aulkiak etab. eramatea zailago egiten dute.

Hiri debekatuaren mapen helburua, genero ikuspegitik hirigintza berrikustea da, segurtasun eza edo mugikortasun eza eragiten duten leku eta ekipamenduak identifikatuz eta horiek aldatzeko proposamenak egiten. Horrez gain, prozesu partehartzailea egin ohi da: emakumeek diagnosi horretan parte hartzen dute, hiria euren bizipenetik abiatuta aztertzen, eta gainera eztabaida gune hori aprobetxatzen da emakumeen egoera aztertzeko: kaletik joaterako orduan sentitzen dugun beldurraren jatorria eta horren aurrean zer egin, hiriak gizonen ikuspuntutik diseinatuta daudela hausnartu, etab.

Así es como explican la iniciativa en la web del área de igualdad de Basauri:

Sigue leyendo

Beno, dagoeneko asko hitz egin dugu kaleko erasoen inguruan. Baina zer egin? Bi ekimen orijinalak ekartzen dizkizuegu. Bi ideia dira, baina gure ustez, aukera hoberena autodefentsa talde batetara gehitzea da, eta beste emakumeekin batera estrategiak eztabaidatu eta adostea.

1- El cazador cazado

Alicia Murillo blogariak zera egiten du: kaletik astakeri bat esaten diotenean, telefono mugikorra atera, tipoari galdetzen dio zer esan duen eta zergatik, eta elkarrizketa grabatzen du. Goian daukazue bideo bat, eta hemen beste bat. Bere blogean hainbat gomendio ematen ditu:

Participa en el proyecto ‘El cazador cazado’

2- Oihuka zan: Pitorreando

Pasaden urteko Beldur Barik lehiaketara Amaia Egañak honako proiektu hau aurkeztu zuen. Euskeraz eta gazteleraz itsasten dizuegu.

Sigue leyendo

Egilea: Arriba las que luchan!

Ikusi izan dugu kalean zakarkeriak eta lizunkeriak entzutera ohitu gaituztela, eta askotan saiatzen garela horiei kasu ez egiten. Baina egoera horrek gugan eragina dauka; gogorarazten digu gizarte honetan badirudiela kalea ez dela neskena. Zer egin dezakegu? Aukera bat autodefentsa ikastaroetara joatea da, beste emakumeekin batera estrategiak partekatzeko. Horri buruz aurrerago hitz egingo dugu. Gainera, hurrengo postean bi proposamen ezagutuko ditugu kaleko akosatzaileei aurre egiteko.

Una iniciativa interesante es Hollaback, una red internacional contra el acoso machista callejero en el que se invita a las mujeres a que cuenten sus historias para romper el silencio. Inspiradas por ese proyecto, os compartimos algunos testimonios que hemos recibido:

Sigue leyendo

Slutwalk Londresen. Egilea: RenderDonkey

Kanadako polizia batek segurtasunari buruzko hitzaldi batetan zera esan zuen: “Emakumeek bortxaketak ekiditzeko urdangak bezala janztea sahiestu beharko lukete”. Laster, feministek Slutwalk antolatu zuten: emakumeok nahi dugun bezala jantzi eta bortxatuak ez izateko eskubidea aldarrikatzeko manifestazio bat. Ekimenak oihartzun handia izan zuen, eta mundu osoan zehar 70 hiri baino gehiagotan antolatu egin da dagoeneko.

Las llamadas “Marchas de las putas” nacieron para reivindicar el derecho de las mujeres a vestirnos como nos dé la gana y que los agresores, policías y jueces consideren que nuestra minifalda o nuestro escote no es una invitación para ser violadas. Pero el concepto fue ampliándose, y las mujeres que se unen por todo el mundo a estas manifestaciones, protestan contra una sociedad machista que nos juzga como “putas” si no cumplimos con lo que se supone que tiene que hacer una buena mujer: si somos madres solteras, lesbianas, si salimos solas de noche, si nos enrollamos con más de una persona, si llevamos poca ropa, si entramos a un chico que nos gusta, si hablamos de sexo, si bebemos, si bailamos sexy, si plantamos cara a los machistas… En general, usan la palabra “puta”, se la apropian, para criticar que esa palabra se siga utilizando todo el rato para juzgar, controlar y agredir a las mujeres.

Baina gure azalpenak baino, hobe bideoak ikusten badituzue:

Sigue leyendo

Beste egunean Facebook-en bidez galdera bat bota genuen: “¿Cómo reaccionas cuando un hombre te suelta una burrada por la calle?” Erantzun duten gehienek, “prefiero ignorarle” jarri dute. Beste egunean piropoei buruzko bideo bat jarri genuen (goikoa da), eta hor neska gazte batek horren inguruan hausnartzen du:

“Desde siempre, a las mujeres nos han dicho que es mejor no ponerle cuidado a lo que te dicen en la calle, que es mejor seguir adelante y no hacer caso. Pero una no hace caso cuando te lo dicen una vez, pero vos caminás dos cuadras al salir de tu casa y son diez piropos por… Es una cosa… Las mujeres aprendemos a vivir con eso, a callar y a mirar para abajo y a seguir. Ni siquiera mirando y observando quién es la persona que nos dice eso”.

Hausnarketa oso interesgarria iruditu zaigu. Zein da alternatiba? Gizonari azalpen didaktiko bat botatzea? Zakarki erantzutea? Umorea erabiltzea zein erridikuloa den sentitu dezan? Baina horrelakoak etengabe gertatzen bazaizkigu? Laster autedefentsan aditu bati galdetuko diogu nola jokatu behar dugun. Zuek iritzi edo estrategiarik baldin badaukazue honen inguruan, gurekin konpartitu.

Vas por la calle y un hombre desconocido te dice guapa. Tres minutos después, otro hace un comentario sobre tus tetas. Después pasas junto a un grupo de hombres que hacen comentarios chistosos cuando pasas. Y así cada dos por tres. La cuestión no es debatir sobre si un piropo por la calle tiene algo de malo o no, sino cuestionar que en nuestra sociedad sea tan normal que a las chicas nos digan de todo por la calle por el hecho de ser chicas. ¿No te parece? Algunos contestan que hay chicas a las que les gusta que les digan cosas por la calle. Esa tampoco es la cuestión. El que piropea no se pone en el lugar de la chica, no se pone a pensar en cómo se va a sentir: si le gusta, si le incomoda, si le agobia, si está concentrada pensando en sus cosas, si va cabreada por sus problemas y lo que le falta es que un tipo le suelte una burrada, si se siente expuesta… Pero el piropeador todavía espera que le demos las gracias. A esos hombres se les podría poner este vídeo, para que se hagan una idea de cómo se sentirían si les pasara a ellos que les digan cosas todo el rato por la calle:

Eta gainera hau ez da bakarrik kaletik gertatzen: klasean, lanean, diskotekan, etab. beti dago gure gorputzaren inguruan zer esaterik daukan mutilen bat. Askotan ohitura horren helburua ez da neskarekin harremanetan jartzea, baizik eta gizonaren gizontasuna frogatzeko era bat. Hori oso argi ikusten da mutilak talde batetan daudenean: bat hasten da neska bati buruz astakeriak esaten, besteek jarraitzen diote, eta mutilen batek ez badu parte hartu nahi, ea maritxua al den galdetzen diote. Ez al zaizu horrelakorik inoiz gertatu?

Ez baduzu matxismoa dela argi ikusten, ez baduzu ulertzen zergatik emakumeoi izurratzen gaituen praktika honek, ea hurrengo bideoak edo goikoak (Mugarik Gabe-ren spot lehiaketan parte hartu zuena) konbentzitzen zaituen:

Eta zuk zer egiten duzu ‘piropo’ delakoen aurrean? Anima zaitez zure esperientziak kontatzera!